Levensbeschouwing

Als ik word benaderd voor een klus voor training, begeleiding of interim-management vragen mensen me zelden wat mijn levensovertuiging is. Ze vragen wel naar mijn vaardigheden, ervaring en inhoudelijke kennis over het voorliggende probleem, maar nooit wat ik geloof en wat me ten diepste drijft in het leven.

Dat is eigenlijk vreemd want veel meer dan door mijn kennis en ervaring word ik in mijn werk bepaald door mijn ideeën over leven, lijden, dood en bestemming.

Als mensen spreken over levensbeschouwing doelen ze vaak op de godsdienst die je wel, of juist niet, aanhangt. Ben je christen, moslim, boeddhist, atheïst of ‘ietsist’. En als je, bijvoorbeeld, christen bent wat voor soort christen ben je dan en welke geloofsdogma’s onderschrijf je dan?

Ik hang geen specifieke godsdienst aan. Sommige godsdiensten zijn me meer verwant, zoals het christendom waarin ik ben opgegroeid, maar er is geen godsdienst waarvan ik de geloofsdogma’s zonder twijfel kan onderschrijven.

Ik kan me goed herkennen
in de geloofsovertuiging van
Dag Hammerskjöld die schreef:

Ik weet niet wie – of wat – de vraag stelde.
Ik weet niet wanneer hij gesteld werd.
Ik herinner me niet dat ik antwoordde.
Maar een keer antwoordde ik ja aan iemand – of iets.
Uit dat moment komt de zekerheid voort
dat het bestaan zinvol is en dat mijn leven daarom,
in onderwerping, een doel heeft.
Uit dat moment wist ik wat het is “niet terug te zien”,
“zich niet te bekommeren om de dag van morgen”.

In deze tekst bevalt me het zowel persoonlijke als onbepaalde van hetgeen men soms als God aanduidt, als de directe consequentie die aan die roepstem wordt verbonden, namelijk dat het leven zin heeft en je in onderwerping een doel hebt te vervullen. Ik geloof dat zich door de mens een bedoeling zich wenst uit te drukken en dat je er goed aan doet die bedoeling te ontdekken en te volgen.

En voor het overige gaat het in het leven zoals het gaat en is het goed je niet te bekommeren over de dag van morgen en met mededogen te aanvaarden wat zich aandient.